O czym nie mówi królowa?

Życie brytyjskiej rodziny królewskiej od zawsze wzbudzało zainteresowanie nie tylko Brytyjczyków, ale i całego świata. W przekonaniu wielu z nas król i królowa mogą wszystko, mają wszystko, niczego im nie brakuje.  empik.pl Książka Marka Rybarczyka zatytułowana "Elżbieta II. O czym nie mówi królowa?" wyprowadza nas z tego mylnego przekonania. Nie da się ukryć, że statusu materialnego brytyjskim monarchom mógłby pozazdrościć niejeden z nas.Przy całym bogactwie, jakie ma w zasięgu ręki królowa Elżbieta, jest ona z jednej strony rozsądna i oszczędna, z drugiej zaś, pozwala sobie na luksus, na spełnianie wyrafinowanych życzeń - jej ukochane, nieco pokraczne z wyglądu psy corgi jedzą ze złotych misek, a ich karma to starannie dobrana dieta, skonsultowana z weterynarzem. Ekscentryczny Karol, mimo że w ostatnich czasach nieco ocieplił swój wizerunek jako dziadek royal babies, każe służbie prasować swoje sznurówki i nakładać pastę na szczoteczkę do zębów.

Ludzka twarz Elżbiety, czyli to co łączy ją ze zwykłymi ludźmi, to niestety nieudane małżeństwo. Odmienność temperamentów jej i Filipa spowodowały, że tych dwoje ludzi, mających niemalże wszystko, nie ma tego co najważniejsze - udanej relacji z najbliższą osobą. Elżbieta, w oczach autora książki, jest osoba, której środowisko, w jakim wyrastała oraz wymogi bycia monarchą, nie pozwoliły na życie w wolności. Małej Lilibet nie wolno było bawić się ze zwykłymi dziećmi, jej czas spędzany z rówieśnikami był starannie wyliczany, a towarzystwo odpowiednio dobierane. Nastoletnia Elżbieta była trzymana z dala od męskiego towarzystwa, bo tak zdecydował jej ojciec. Pociechą dla niej było towarzystwo niań, gdyż sami rodzice niestety dużo czasu spędzali poza domem. Towarzyszami królowej, szczerymi i wiernymi, były i są do dziś jej psy. Ludzie zawodzą , nie raz nie dwa ktoś z najbliższego otoczenia podawał do publicznej wiadomości niewygodny sekret królewski, pilnie strzeżony przez monarchinię. Ona sama twierdzi, że decyzje często za nią podejmują szare garnitury i choć nie jest zwolenniczka teorii spiskowych, to z pewnością może czuć się osaczona nieprzychylnością i nieszczerością niektórych współpracowników.

Marek Rybarczyk opisuje Elżbietę oraz jej najbliższe otoczenie - ojca, matkę, dzieci, wnuki. Zaletą książki jest jej obiektywizm, pokazujący dobre i złe strony, wady i zalety każdego z bohaterów royal soap opera. Autor przez wiele lat pracował w radiu BBC, był też korespondentem „Gazety Wyborczej” w Londynie, jest uznawany za znawcę kultury i historii Wielkiej Brytanii. Jego wiedza o "firmie Windsorów" jest ogromna. Jak sam jednak zauważa, wiele okoliczności i sekretów rodziny królewskiej nigdy nie ujrzy światła dziennego i na zawsze pozostanie w archiwach zamkowych.

Książka Rybarczyka to nie tylko historia Windsorów, ale również zbiór anegdot związanych z dworem królewskim - wyjaśnia między innymi, skąd wzięły się w jadalni królewskiej obrazy z postaciami bajek Disneya, co niecenzuralnego nosiła w torebce księżna Diana, jak wyglądały dyplomatyczne potyczki między Elżbietą i Margaret Thatcher. Książka zawiera wiele zdjęć królowej - zarówno tych najstarszych - z Jerzym VI, z siostrą Małgorzatą, jak i najnowszych - z wnukami czy uwielbianą przez Brytyjczyków księżną Kate.

Po lekturze książki nasuwa się refleksja, że Elżbieta musi być kobietą silną i mądrą. Jej przekonanie o misji monarchini i wynikające z tego decyzje, dotyczące również rodziny, mogą wydawać się bezduszne, a system, w jakim żyje - pułapką i więzieniem. Prawo i tradycja są tu podstawą, której królowa nie lekceważy, nawet kosztem szczęścia własnego i swoich bliskich. Elżbieta II, jak symbolicznie wyraża to okładka książki - wszystko słyszy, jednak jej twarz zawsze jest opanowana i dopasowana do roli, jaką przyjęła wraz ze swoją koronacją 65 lat temu. Nie jest łatwo być królową - wszystkie jej słowa i czyny są bacznie śledzone, a jej samej nie wolno wielu rzeczy. Zbyt wielu, aby sen każdej dziewczynki o pozostaniu księżniczką był tak piękny, jak wydawał się na początku.